شبِ بی‌ستاره

شب آمد و چراغ اتاق را خاموش کرد

اما نامت هنوز در سقف روشن بود

هر ستاره‌ای که افتاد، یک «دیر شد» بود

هر سایه‌ای که ماند، یک «برگرد»

من با همین صدای خسته می‌خوانم

تا از آن‌سوی خیابان بشنوی

شبِ بی‌ستاره هم صبح می‌شود

اگر کسی تا سحر بیدار بماند